Portal Orzeczeń Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Świdnicy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 31 lipca 2023 r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy , IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w osobie Sędzi Magdaleny Piątkowskiej
Protokolant : Dawid Tomczyk

po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2023 r. na rozprawie

sprawy z odwołania Z. P.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 14 lipca 2021 r. roku, (...)

o zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego

I zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. i przyznaje powodowi Z. P. prawo do zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego za okresy wskazane w zaskarżonej decyzji,

II zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. na rzecz Z. P. kwotę 180 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego,

III dalej idący wniosek w zakresie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oddala

UZASADNIENIE

Powód Z. P. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 14 lipca 2021r. odmawiającej mu prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 14.09.2020r. do 09.02.2021r. oraz świadczenia rehabilitacyjnego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 10.02.2021r. do 04.02.2022r. W uzasadnieniu powód opisał podejmowane w dniu wypadku, tj. 8.07.2022r. czynności służbowe poprzedzające zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną. Jako tę przyczynę powód wskazał bezprawną próbę wyprzedzania podjętą przez nadjeżdżający z naprzeciwka samochód, na skutek czego powód chcąc uniknąć czołowego zdarzenia z tym pojazdem zjechał do rowu, gdzie uderzył w przepust betonowy. W wyniku zdarzenia doznał utraty przytomności, a z miejsca zdarzenia został przetransportowany do Szpitala w W..

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania oraz o zasądzenie od powoda zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu organ rentowy wskazał podstawę prawną wydanej decyzji, tj. art.3 ust.1, art.. 9 ust.1 i art. 22ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 30.10.2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Przyjęto, że protokół powypadkowy zawierał twierdzenia bezpodstawne, gdyż z ustaleń, jakie poczynił organ rentowy, wynikało, iż zdarzenie z dnia 8.07.2020r. jakiemu uległ powód, nie mogło zostać zakwalifikowane jako wypadek przy pracy z powodu braku przyczyny zewnętrznej oraz braku związku zdarzenia z pracą. Ustalono, że powód z niewyjaśnionych przyczyn zjechał z drogi i uderzył w betonowy przepust. Powód nie przedstawił dokumentu potwierdzającego spotkanie z klientem oraz potwierdzenia użycia samochodu, który prowadził, do celów służbowych.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód Z. P. zatrudniony był w PHU (...) w Ś. na podstawie umowy o pracę z dnia 1 kwietnia 2017r. stanowisku pracownika biurowego-akwizytora ( w umowie-przedstawiciel handlowy) w wymiarze ¼ etatu. Do obowiązków powoda należało pozyskiwanie klientów, kontakt z kontrahentami, praca w terenie w celu kwalifikacji towaru. Na podstawie porozumienia z pracodawcą powód rozpoczynał pracę około 9.00 a kończył 12-13.00. Wykonując obowiązki służbowe powód jeździł autem służbowym. W dniu 8.07.2020r. powód rozpoczął pracę około godz. 8.00 odbierając auto zastępcze z wypożyczalni albowiem auto pracodawcy oddane zostało do serwisu. Po auto zastępcze zawiozła powoda żona. Autem zastępczym powód pojechał do Ś. na ul. (...) do siedziby firmy; zawsze zaczynał pracę od wizyty w siedzibie pracodawcy. Stamtąd wyruszył autem do W. , gdzie był umówiony służbowo z klientem P. J. (1). Powód miał dokonać kwalifikacji ok. 4 ton złomu, ustalić cenę, nadzorować załadunek, a na miejscu docelowym rozładunek. Cenę powód konsultował z pracodawcą.

Około godz. 11.30 jadąc drogą z Ż. w kierunku W. koło miejscowości K. zza samochodu ciężarowego wyłonił się biały samochód osobowy- T., który rozpoczynał manewr niedozwolonego wyprzedzania samochodu ciężarowego blokując pas jezdni powoda. Chcąc uniknąć czołowego zderzenia powód instynktownie wykonał manewr nagłego zjazdu do rowu, na skutek czego z impetem uderzył w znajdujący się tam betonowy przepust. W wyniku zdarzenia powód doznał utraty przytomności. Na miejsce wezwano pogotowie ratunkowe i policję. Pracodawca uznał zdarzenie za wypadek przy pracy. Powód po wyjściu ze szpitala próbował ustalić sprawcę niedozwolonego manewru, ale monitoring, który obejmował znajdujące się na drodze rondo zarejestrował jedynie bok auta ciężarowego. Postępowanie w sprawie wypadku drogowego powoda umorzono.

Przed zdarzeniem powód na stałe przyjmował 1 tabletkę dziennie na nadciśnienie, innych schorzeń samoistnych nie miał, czuł się w dniu zdarzenia dobrze.

Dowód: protokół powypadkowy k.13-14

umowa o pracę k.37

zakres czynności k. 39

konsultacja neurochirurgiczna k. 38

orzeczenie lekarskie k.41

zeznania powoda k.47-48

zeznania na piśmie świadka P. J. (2) k.66

zeznania na piśmie świadka R. M. k74

akta Pr2Ds 1458.2020 ( w załączeniu)

W wyniku wypadku powód doznał złamania kompresyjnego wybuchowego trójkolumnowego trzonu kręgu (...). W dniu 8.07.2020r. dokonano operacyjnej stabilizacji. W dniu 11.05.2021r. dokonano zabiegu operacyjnego korporektomii L1 z implantacją protezy trzonu. U powoda występuje zespól bólowy kręgosłupa piersiowo- lędźwiowego. Uszczerbek na zdrowiu powoda wynosił 15%

Na skutek wypadku przy pracy powód stał się niezdolny do pracy w okresach wskazanych w zaskarżonej decyzji.

Dowód:

opinia biegłego sądowego neurochirurga 78-82

dokumentacja medyczna powoda k. 83-90

Ustaleń stanu faktycznego dokonano w oparciu o wszystkie zgromadzone w sprawie dowody albowiem korelowały one ze sobą, były spójne dając pełny obraz stanu faktycznego. Ponieważ stan faktyczny wykazał istnienie przyczyny zewnętrznej zdarzenia, a organ rentowy nie sprecyzował, jakiego rodzaju przyczyna wewnętrzna mogła doprowadzić do zjechania przez powoda z drogi, a co za tym idzie nie było możliwe ustalenie specjalizacji biegłego lekarza, który miałby opiniować w zakresie przyczyny samoistnej w zdrowiu powoda- odstąpiono od tego dowodu.

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą: 1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych, 2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia, 3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Z tytułu wypadku przy pracy przysługuje zasiłek chorobowy - dla ubezpieczonego, którego niezdolność do pracy spowodowana została wypadkiem przy pracy (art. 6 ust. 1 pkt. 1 powołanej ustawy). Dla ubezpieczonego, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy przysługuje świadczenie rehabilitacyjne (art. 6 ust. 1 pkt. 2 powołanej ustawy). Zasiłek z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje niezależnie od okresu podlegania ubezpieczeniu i przysługuje od pierwszego dnia niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową z zastrzeżeniem ust. 3 (art. 8 ust 1 i 2). Zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje w wysokości 100% podstawy wymiaru (art. 9 ust. 1).

W rozpoznawanej sprawie spornym było czy zdarzenie mające miejsce w dniu 8 lipca 2020 roku stanowiło wypadek przy pracy.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 powołanej ustawy za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:

1) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych;

2) podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia;

3) w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Z treści powołanej regulacji wynika, że elementami koniecznymi uznania zdarzenia za wypadek przy pracy są nagłość zdarzenia, wywołanie zdarzenia przyczyną zewnętrzną, skutek powodujący uraz lub śmierć oraz pozostawanie w związku z wykonywaną pracą. Nagłość charakteryzuje się czymś nieprzewidywalnym, nieoczekiwanym oraz raptownym. Powyższa cecha musi dotyczyć samego zdarzenia, a nie skutku pod postacią urazu lub śmierci. Ponadto zdarzenie spełniające kryterium ,,nagłości” musi zostać wywołane przyczyną zewnętrzną, co oznacza, że nie może pochodzić z organizmu ubezpieczonego dotkniętego zdarzeniem. Przyczyna ta winna być jednocześnie źródłem urazu lub śmierci ubezpieczonego.

Jako zewnętrzną przyczynę sprawczą wypadku przy pracy należy rozumieć każdy czynnik pochodzący spoza organizmu poszkodowanego zdolny – w istniejących warunkach – do wywołania szkodliwych skutków. Wymaganie, aby uraz został spowodowany czynnikiem zewnętrznym wskazuje na konieczność związku przyczynowego między urazem i czynnikiem pochodzącym spoza organizmu poszkodowanego, przy czym czynnik ten ma zadziałać w ramach nagłego zdarzenia wywołanego przyczyną zewnętrzną. Ten element należy rozumieć w ten sposób, że wypadek przy pracy musi być wywołany taką przyczyną, zaś uraz spowodowany wypadkiem jest skutkiem działania czynnika zewnętrznego, pochodzącego spoza organizmu poszkodowanego.

Natomiast z art. 22 ust. 1 powyżej cytowanej ustawy wynika, że zakład odmawia przyznania świadczeń z ubezpieczenia wypadkowego w przypadku: nieprzedstawienia protokołu powypadkowego lub karty wypadku; nieuznania w protokole powypadkowym lub karcie wypadku zdarzenia za wypadek przy pracy w rozumieniu ustawy oraz gdy protokół powypadkowy lub karta wypadku zawierają stwierdzenia bezpodstawne.

W niniejszej sprawie zajmowane przez powoda stanowisko u pracodawcy, zakres obowiązków i potwierdzone zeznaniami świadków oraz powoda okoliczności jednoznacznie wskazują, iż powód w momencie zdarzenia był w trakcie kontunuowania obowiązków służbowych, które w dniu wypadku rozpoczął o godzinie 8.00. A zatem stanowisko organu rentowego, iż zdarzenie nie pozostawało w związku z pracą zostało w toku postępowania skutecznie obalone.

Co zaś się tyczy przyczyny zdarzenia, to ani w postępowaniu administracyjnym ani sądowym organ rentowy nie wykazał, aby do zdarzenia doszło na skutek przyczyny wewnętrznej tkwiącej w organizmie powoda. Jak wynikało z materiału dowodowego powód miał farmakologicznie uregulowane ciśnienie krwi, nie cierpiał na żadne inne dolegliwości , które ujawniłyby się przed zdarzeniem albo już po – np. w trakcie badań przedoperacyjnych powoda w szpitalu. Natomiast brak podstaw, aby negować przyczynę wskazaną przez powoda a doświadczenie życiowe każdego kierowcy zna opisaną przez powoda sytuację konieczności reagowania na nieprawidłowe zachowania innych uczestników ruchu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji.