Portal Orzeczeń Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Świdnicy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Ś., dnia 21 kwietnia 2023 r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska

po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie w trybie art. 15 zzs ¹ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu (...)

sprawy z odwołania A. Ż.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia 9 kwietnia 2021 r., znak: (...)

o świadczenie rehabilitacyjne

I.  zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z dnia 9 kwietnia 2021 r., znak: (...) w ten sposób, iż przyznaje powódce A. Ż. (A. Ż.) prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 12 miesięcy;

II.  zasądza od strony pozwanej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. na rzecz powódki A. Ż. kwotę 180,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

UZASADNIENIE

Powódka A. Ż. wniosła odwołanie od decyzji organu rentowego - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. - odmawiającej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że nie zgadza się z decyzją ZUS i powołała się na swój stan zdrowia.

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania. W uzasadnieniu powołano podstawę prawną decyzji podnosząc, że lekarz orzecznik ZUS orzekł, że stan zdrowia powódki nie uzasadnia przyznania jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

W toku postepowania

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W okresie od 5 sierpnia 2020 roku do 2 lutego 2021 roku powódka przebywała na zasiłku chorobowym.

Orzeczeniem Komisji Lekarskiej z 30 marca 2021 roku ustalono, iż powódka nie jest niezdolna do pracy i brak okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.

Decyzją z dnia 9 kwietnia 2021 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. odmówił powódce prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

Dowód: akta ZUS – w załączeniu

Powódka po zakończonym okresie zasiłku chorobowego tj. od dnia 3 lutego 2021r. była nadal niezdolna do pracy i kwalifikowała się do przyznania świadczeń rehabilitacyjnych.

Dowód: opinia biegłych neurologa i ortopedy k. 68-72, 96-97

Powódka po wykorzystaniu zasiłku chorobowego była nadal niezdolna do pracy i zasadne było przyznanie zasiłku rehabilitacyjnego na okres 12 miesięcy.

Dowód: opinia biegłego ortopedy k. 116-120, 143-144

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył:

Odwołanie jest zasadne.

Zgodnie z art. 18 ust 1 ustawy z 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Jednocześnie przysługuje ono przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2 ustawy).

Bezspornym było, że w okresie od 5 sierpnia 2020 roku do 2 lutego 2021 roku powódka była niezdolna do pracy z powodu choroby. Spornym pozostało, czy po zakończeniu zasiłku chorobowego powódka odzyskała zdolność do pracy.

W sprawie dopuszczono dowód z opinii biegłych neurologa lek. med. K. H. i ortopedy dr n. med. J. N., którzy wskazali w opinii, że powódka po wyczerpaniu zasiłku chorobowego była niezdolna do pracy i kwalifikowała się do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego na okres 8 miesięcy. Biegli wskazali, że powódka rokowała odzyskanie zdolności do pracy. Zastrzeżenia do tej opinii zgłosiła zarówno powódka jak i organ rentowy. Biegli w opinii uzupełniającej wskazali, że świadczenie rehabilitacyjne jest kontynuacją zwolnienia lekarskiego w sytuacji rokowań mogących wskazywać na odzyskanie zdolności do pracy w przeciągu 12 miesięcy i tak właśnie było w przypadku wnioskodawczyni albowiem kwalifikacja do świadczeń rehabilitacyjnych była na okres 8 miesięcy. Zarówno organ rentowy jak i powódka wystąpili o opinię innych biegłych. W kolejnej opinii biegły ortopeda lek. P. S. wskazał, że powódka została zakwalifikowana do leczenia operacyjnego dyskopatii kręgosłupa szyjnego, co oznacza, że dolegliwości spowodowane chorobą kręgosłupa oraz wykonane badania obrazowe będące podstawą zakwalifikowania powódki do leczenia operacyjnego były przeciwwskazaniem do wykonywania pracy przez powódkę. Powódka po wykorzystaniu zasiłku chorobowego była nadal niezdolna do pracy i zasadne było przyznanie zasiłku rehabilitacyjnego na okres 12 miesięcy. Biegły podkreślił, że powódka nie może ponosić odpowiedzialności za fakt oczekiwania na leczenie operacyjne, dlatego w okresie oczekiwania na leczenie operacyjne powódka była niezdolna do pracy, zaś leczenie operacyjne zawsze ma na celu poprawę stanu zdrowia osoby operowanej, dlatego przyznanie zasiłku chorobowego u powódki było zasadne po okresie zakończenia zasiłku chorobowego. W skutek zastrzeżeń organu rentowego do opinii biegły sporządził opinie uzupełniającą, w której wskazał, że podstawą niezdolności do pracy powódki była dyskopatia kręgosłupa szyjnego zakwalifikowana do leczenie operacyjnego i podkreślił, że powódka była niezdolna nawet do pracy siedzącej biurowej, gdyż taka pozycja mogłaby nasilić dolegliwości związane ze wspomnianą dyskopatią. Według biegłego powódka rokowała na odzyskanie zdolności do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami po leczeniu operacyjnym, które wykonuje się w celu polepszenia stanu zdrowia.

Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego przemawia za uznaniem opinii biegłego ortopedy jako rzeczowej, spójnej i wyprowadzającej logiczne wnioski końcowe i Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przyczyn dla których opinia ta miałyby utracić walor wiarygodnego dowodu w sprawie. Ponadto opinia biegłego zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału wtedy, gdy potrzebne są wiadomości specjalne. Podlega jak inne dowody ocenie według art. 233 § 1 kpc, lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, które stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest więc przedstawienie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiadomości specjalnych.

Na skutek złożonych zastrzeżeń biegli ustosunkowali się do tych zastrzeżeń, udzielając wyczerpującej odpowiedzi w opiniach uzupełniających. Opinia i opinia uzupełniająca biegłych wyczerpująco udzieliły odpowiedzi na pytania i są wystarczające do ustalenia czy powódka była zdolna do pracy. ZUS podnosi, że niezasadnym było przyznanie powódce świadczenia rehabilitacyjnego w okresie oczekiwania na operację. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Powódka po wyczerpaniu zasiłku chorobowego nie odzyskała zdolności do pracy, co biegli podkreślili w opiniach. Wskazać należy, że powódka nie ma wpływu na okres oczekiwania na operację. Skoro leczenie powódki wymagało oczekiwania na zabieg operacyjny, to zasadnym jest przyznanie na ten okres świadczenia rehabilitacyjnego, gdyż jak podkreślił biegły - w okresie oczekiwania powódka nie odzyskała zdolności do pracy i nadal była chora. Odmienna sytuacja byłby, gdyby powódka w okresie oczekiwania na zabieg operacyjny odzyskała zdolność do pracy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Ustalając stan faktyczny co do istnienia niezdolności do pracy Sąd oparł się na obu opiniach. Podkreślić należy, że zarówno z pierwszej opinii sporządzonej łącznie przez biegłych ortopedę i neurologa, jak i z drugiej opinii sporządzonej przez biegłego ortopedę wynika, że powódka po zakończeniu pobierania zasiłku chorobowego nie odzyskała zdolności do pracy. Różny był natomiast okres na który biegli ustalili prawo do świadczenia rehabilitacyjnego – w pierwszej opinii (...) miesięcy, w drugiej 12. Sąd przychyla się do opisanej powyżej argumentacji wskazanej w opinii i opinii uzupełniającej biegłego ortopedy P. S., że powódce przysługuje świadczenie rehabilitacyjne na okres 12 miesięcy.

Strona pozwana wniosła zastrzeżenia do opinii biegłego ortopedy wnosząc o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego neurologa na okoliczność stanu zdrowia powódki. Podkreślić należy, że z opinii trzech biegłych (dwóch ortopedów i neurologa) wynika, że powódka po zakończeniu pobierania zasiłku chorobowego nie odzyskała zdolności do pracy. Tym samym brak jest konieczności powoływania kolejnego neurologa, gdyż nie istnieją rozbieżności co do tego faktu pomiędzy kolejnymi opiniami biegłych. Tym samym ZUS nie wskazał uzasadnionych zastrzeżeń do opinii biegłego, zaś brak jest podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii kolejnego biegłego neurologa tylko z tego powodu, że strona nie zgadza się z treścią niekorzystnej dla siebie opinii. Na marginesie zaznaczyć należy, że nawet gdyby kolejny biegły neurolog wskazał, że powódka była zdolna do pracy, to mając na uwadze fakt, że stanowisko to dotyczyłoby jedynie oceny stanu zdrowia powódki w zakresie specjalizacji biegłego (czyli neurologii) nie powodowałaby to tym samym zanegowania dokonanej już przez dwóch biegłych ortopedów oceny stanu zdrowia powódki z punktu widzenia lekarzy ortopedów. Tym samym nie uznano za zasadne dalszych zastrzeżeń ZUS i pominięto wniosek o dowód z opinii innego biegłego neurologa. Wobec treści opinii biegłego ortopedy pominięto także dowód z opinii (...) we W. o co początkowo wniosła powódka.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. należało zmienić zaskarżoną decyzję.

Orzeczenie o kosztach Sąd oparł na przepisie art. 98 kpc, według którego strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na koszty te składał się koszt wynagrodzenia zastępstwa procesowego w kwocie 180 zł (§9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie).