Portal Orzeczeń Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Świdnicy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Ś., dnia 24 kwietnia 2023 r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska

po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 148 ¹ §1 kpc

sprawy z powództwa M. S.

przeciwko (...) Szpitalowi (...) w W.

o wynagrodzenie za pracę

I.  zasądza od strony pozwanej (...) Szpitala (...) w W. na rzecz powódki M. S. kwotę 2.386,99 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 10 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty;

II.  zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 675,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego;

III.  wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności;

IV.  nakazuje stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa Sąd Rejonowy (...) kwotę 200,00 zł tytułem opłaty od pozwu, od której powódka była ustawowo zwolniona.

UZASADNIENIE

Powódka M. S. wniosła o zasądzenie od strony pozwanej (...) Szpitala (...) w W. kwoty 2.386,98 zł tytułem wynagrodzenia za pracę oraz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powódka podniosła, że była zatrudniona na stanowisku położnej do 31 października 2022 roku i posiadając wyższe kierunkowe wykształcenie – wykształcenie magisterskie ze specjalizacją w dziedzinie ginekologii – powinna na podstawie obowiązujących przepisów od 1 lipca 2022 roku być przypisana do grupy wynagrodzenia na podstawie posiadanych kwalifikacji, wg współczynnika 1,29; powódka powinna otrzymywać wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 7304,66 zł brutto, zaś otrzymuje 5.478 zł brutto.

Strona pozwana (...) Szpital (...) w W. wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniosła, że przyporządkowanie pracowników do określonych grup zawodowych nastąpiło w oparciu o kwalifikacje wymagane na zajmowanym stanowisku, a nie wszelkich posiadanych przez pracownika, jak wynika z literalnego brzmienia przepisu.

W toku postępowania Sąd ustalił

następujący stan faktyczny :

Powódka była zatrudniona u strony pozwanej od dnia 30 grudnia 2021 r. do 31 października 2022 roku, na stanowisku położnej w pełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem 5.478 zł brutto.

Powódka jest położną legitymującą się wyższym kierunkowym wykształceniem tj. wykształceniem magisterskim ze specjalizacją w dziedzinie ginekologii.

Bezsporne a ponadto wynikające z akt osobowych

Zarządzeniu nr (...) Dyrektora strony pozwanej z dnia 19 lipca 2022 roku na podstawie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych ustalił od 1 lipca 2022 roku sposób podwyższenia zasadniczego pracowników w sposób wynikający z załączników do zarządzenia. W zarządzeniu przewidziano, że pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem magister położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub mającej zastosowanie w ochronie zdrowia zakwalifikowana została do drugiej grupy zawodowej, ze współczynnikiem pracy 1,29 i kwotą minimalną wynagrodzenia 7.304,66 zł.

Dowód: zarządzenie z załącznikami k. 43

Wynagrodzenie powódki ustalone wg. drugiej grupy zawodowej za lipiec 2022 roku powinno być wyższe o 2.387 złotych brutto niż powódka otrzymała.

Jednomiesięczne wynagrodzenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 13.421,16 zł.

Dowód: zaświadczenie k. 48

Powódka wzywała stronę pozwaną do zapłaty należności objętej pozwem. W odpowiedzi strona pozwana odmówiła wskazując, że brak jest podstaw do zaliczenia powódki do drugiej grupy zawodowej, gdyż na zajmowanym przez powódkę stanowisku nie jest wymagane posiadanie tytułu magistra oraz specjalizacja.

Dowód: wezwanie z potwierdzeniem odbioru k. 10-15

pismo z 9 IX 2022r k. 21-22

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył:

Powództwo było zasadne.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów. Sąd dał wiarę powyższym dowodom w takim zakresie w jakim każdy z nich stanowił podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie.

Strony łączyła umowa o pracę. Zgodnie z treścią art. 22 kp przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Tym samym wypłacanie wynagrodzenia jest jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy. Stosownie do treści art. 94 pkt 5 k.p. pracodawca jest obowiązany w szczególności terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie. Wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie (art. 85§1 k.p.)

Spór w niniejszej sprawie dotyczył interpretacji przepisów ustawy z dnia ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz. U. 2017, poz. 1473 z późn. zm) zwanej dalej Ustawą, w szczególności zmian wprowadzonych ustawą z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz. U. 2022 poz. 1352), która weszła w życie w dniu 29 czerwca 2022 r. i wydanego na ich podstawie zarządzenia Dyrektora strony pozwanej w sprawie podwyższenia wynagrodzeń.

Zgodnie z art. 3 Ustawy (po powołanych zmianach) do dnia 1 lipca 2022 r. podmiot leczniczy dokonuje podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, którego wynagrodzenie zasadnicze jest niższe od najniższego wynagrodzenia zasadniczego, ustalonego jako iloczyn współczynnika pracy określonego w załączniku do ustawy i kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", do wysokości nie niższej niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze, z uwzględnieniem następujących warunków:

1) sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustalają, w drodze porozumienia, strony uprawnione w danym podmiocie leczniczym do zawarcia zakładowego układu zbiorowego pracy, zwanego dalej "porozumieniem";

2) podmiot leczniczy, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, zawiera porozumienie z pracownikiem wybranym przez pracowników podmiotu leczniczego do reprezentowania ich interesów;

3) jeżeli porozumienie nie zostanie zawarte, sposób podwyższania wynagrodzenia zasadniczego ustala w drodze zarządzenia w sprawie podwyższenia wynagrodzenia, zwanego dalej "zarządzeniem":

a) kierownik podmiotu leczniczego,

b) podmiot tworzący, o którym mowa w art. 4 pkt 1 - w przypadku podmiotów leczniczych działających w formie jednostek budżetowych i jednostek wojskowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej;

4) ustalony w drodze porozumienia albo zarządzenia sposób podwyższenia wynagrodzenia zasadniczego zapewnia proporcjonalny dla każdej z grup zawodowych średni wzrost tego wynagrodzenia.

Zgodnie zaś z ustępem 4 od dnia 2 lipca 2022 r. wynagrodzenie zasadnicze pracownika wykonującego zawód medyczny oraz pracownika działalności podstawowej, innego niż pracownik wykonujący zawód medyczny, nie może być niższe niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze ustalone w sposób określony w ust. 1 na dzień 1 lipca 2022 r.

Jak wynika z tabeli stanowiącej Załącznik do Ustawy do drugiej grupy zawodowej zostali zaliczeni farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny, psycholog kliniczny, inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1, 3 i 4 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim i specjalizacją, pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położna z tytułem magister położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia i dla tej grupy określono współczynnik pracy na poziomie 1. 29.

Bezspornym w sprawie było, że powódka pomimo iż jest położną z wykształceniem wyższym magisterskim ze specjalizacją w dziedzinie ginekologii nie otrzymała wynagrodzenia zasadniczego ze współczynnikiem 1,29 (7.304,66 zł brutto).

Strona pozwana podnosiła, że załącznik do Zarządzenia Dyrektora jest tożsamy z załącznikiem do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 roku; zgodnie z ustawą i zarządzeniem przyporządkowanie pracowników do określonych grup płacowych nastąpiło w oparciu o kwalifikacje wymagane na zajmowanym stanowisku, a nie wszelkich kwalifikacji posiadanych przez pracownika; zaś do zajmowania stanowiska pielęgniarki – położnej u strony pozwanej wymagane jest posiadanie wykształcenia co najmniej średniego - pielęgniarskiego, licencjackiego lub magisterskiego i nie jest wymagane posiadanie specjalizacji; zaś z uwagi na posiadane wykształcenie wprowadzono dodatki. Z argumentacją taką nie można się zgodzić. Na taką interpretację powołanych przepisów nie pozwala ich wykładnia językowo – celowościowa. Słusznie podnosi powódka, że wolą ustawodawcy było przypisanie współczynnika pracy danemu wykształceniu, które zostało nabyte przez pielęgniarkę lub położną, na co wskazują użyte określenia „pielęgniarka, która uzyskała tytuł specjalisty”, „pielęgniarka z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa” i „położna z tytułem magister położnictwa”; ponadto zgodzić się należy z argumentami powódki wskazanymi w uzasadnieniu pozwu, w których powołuje się na uzasadnienie do projektu ustawy wskazując, że zamysłem ustawodawcy było zwiększenie zainteresowania kształceniem w zawodach medycznych i promowanie podejmowanie zatrudnienia na terenie kraju. Z argumentacją powódki należy się zgodzić. Podkreślić należy w tym miejscu, że nie do przyjęcia jest argumentacja strony pozwanej, że na stanowisko położnej nie jest wymagane wyższe wykształcenie - czym innym jest bowiem określenie wymogów stawionych przy przyjęciu na dane stanowisko, a czym innym jest zaszeregowanie do konkretnej grupy płacowej w spornych przepisach. Nowelizacja Ustawy miała na celu zwiększenie i wyrównanie wynagrodzeń zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Z załącznika (zarówno do Ustawy jak i Zarządzenia Dyrektora z dnia 19 lipca 2022 roku) wynika, że do konkretnej grupy zawodowej pracownicy zostają zaliczeni wg kwalifikacji; i tak w grupie szóstej znajdują się położne z wymaganym średnim wykształceniem, które nie posiadają tytułu specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, w grupie piątej – położne z wymaganym wykształceniem wyższym (studnia I stopnia) i specjalizacją albo położne ze średnim wykształceniem i specjalizacją; zaś w grupie drugiej - położne z tytułem magister położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Niewątpliwie powódka jako położna z wykształceniem magisterskim i specjalizacją w dziedzinie ginekologii jest osobą wymienioną w grupie drugiej i tym samym wynagrodzenie powódki powinno być ustalane wg. współczynnika 1,29.

Tym samym powódka powinna od 1 lipca 2022 roku otrzymać wynagrodzenie według stawek drugiej grupy zawodowej przy przyjęciu współczynnika 1,29. Strona pozwana nie kwestionowała wyliczenia powódki. Tym samym należało zasądzić na rzecz powódki kwotę 2.386,99 zł brutto tytułem wyrównania wynagrodzenia za lipiec 2022 roku.

Zgodnie z treścią art. 481 kc jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie, jeżeli strony nie ustaliły innej wysokości odsetek. Powódka wniosła o zasądzenie odsetek od 10 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty, strona pozwana nie kwestionowała wskazanej daty.

W związku z powyższym na mocy powołanych przepisów należało zasądzić na rzecz powódki od strony pozwanej kwotę 2.386,99 zł brutto z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 10 sierpnia 2022 roku do dnia zapłaty.

O zwrocie kosztów zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 kpc mając na względzie wynik procesu i koszty poniesione przez powódkę (675,00 zł zastępstwa procesowego - § 9 w zw. z § 2 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie).

Art. 477 ²§1 kpc stanowi, iż zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Na podstawie powołanego przepisu w punkcie III wyroku nadano wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności, ponieważ zasądzona kwota nie przekracza jednomiesięcznego wynagrodzenia powódki.

O obowiązku zwrotu kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych mając na względzie wynik procesu, nakazując stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego (...) kwotę 200,00 złotych tytułem opłaty od pozwu, od której powódka była ustawowo zwolniona (pkt IV wyroku).