Portal Orzeczeń Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Świdnicy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 lutego 2023 r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Magdalena Piątkowska

Protokolant: Dawid Tomczyk

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2023 r. w Ś.

sprawy z powództwa H. S.

przeciwko R. S. prowadzącemu działalność pod nazwą (...) R. S. w J.

o wynagrodzenie za pracę

I. powództwo oddala,

II. zasądza od powoda H. S. na rzecz strony pozwanej R. S. prowadzącego działalność pod nazwą (...) R. S. w J. kwotę 2542 zł tytułem kosztów procesu, w tym 2025 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego.

UZASADNIENIE

Powód H. S. wniósł pozew przeciwko (...) R. S. w J. domagając się zapłaty kwoty 7.686 zł. tytułem zaległego wynagrodzenia za miesiąc grudzień 2018r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania w pozwie wskazanymi. W uzasadnieniu wskazał, iż był u pozwanego zatrudniony w okresie od 12.10.2018r. do dnia 12.01.2019r. na podstawie umowy o pracę na czas określony w pełnym wymiarze czasu pracy jako kierowca samochodu ciężarowego. Na miesięczne wynagrodzenie powoda składała się pensja zasadnicza 2.100 zł brutto, ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych w wysokości 150 zł. brutto miesięcznie i 50 zł. brutto miesięcznie za pracę w porze nocnej, ryczałt na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową oraz premia w wysokości 25 zł. brutto za każdą zleconą pracę. W dalszej części pozwu rozpisano, co składa się na sumę wskazaną w pozwie (wykraczając poza tytuł wskazany pierwotnie jako wynagrodzenie za miesiąc grudzień 2018r. ), która zdaniem powoda, nie została mu wypłacona.

Na rozprawie dnia 27.06.2019r. powód dodatkowo wyjaśnił, iż otrzymywał miesięcznie wynagrodzenie około 2.800 zł. netto, zaś ustnie umówił się z pozwanym, iż będzie to kwota 5.000 zł. netto, gdyż oprócz wynagrodzenia zawartego w umowie miał otrzymywać po 250 zł. za każdy fracht.

W odpowiedzi strona pozwana wskazała, iż wynagrodzenie zostało powodowi wypłacone w całości, a poprawność wyliczenia tegoż wynagrodzenia i terminowość wypłaty potwierdziła kontrola Państwowej Inspekcji Pracy. Podniesiono, iż powód naraził firmę na straty finansowe i utratę dobrej reputacji jako przewoźnika. N rozprawie w dniu 27 czerwca 2019r. pozwany zaprzeczył, aby strony wiązały jakieś dodatkowe, poza sformułowanymi w pisemnej umowie, ustalenia co do wynagrodzenia.

Wyrokiem z dnia 30.11.2020r. wydanym w sprawie VP 82/19 Sąd Rejonowy (...) uwzględnił żądanie powoda.

Na skutek apelacji strony pozwanej wyrok uchylono przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu (...) ( zmiana właściwości miejscowej)

W piśmie procesowym z dnia 14.09.2021r. powód wskazał podstawy prawne żądań ( art. 22par1, art.85, art. 94pkt5) i naprowadził, iż za każdą zleconą trasę winien był otrzymać 250 zł., a nie jak wskazano w umowie 25 zł.; przedstawił wyliczenie należności. Dodatkowa należność dotyczyć miała frachtów według wartości z ustnej umowy i należności za pracę w godzinach nocnych w październiku, listopadzie i grudniu 2019r. ( wcześniej kwoty te wielokrotnie wskazywane były jako należność za godziny nadliczbowe)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Powód zatrudniony był u pozwanego na podstawie umowy na okres próbny od 12.10.2018r. do 12.01.2019r. na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego z miejscem pracy na terenie całego kraju. Na miesięczne wynagrodzenie powoda składała się pensja zasadnicza 2.100 zł brutto, ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych w wysokości 150 zł. brutto miesięcznie i 50 zł. brutto miesięcznie za pracę w porze nocnej, ryczałt na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową oraz premia w wysokości 25 zł. brutto za każdą zleconą pracę. Warunki te zostały przed zatrudnieniem z powodem ustalone, a następnie umieszczone w umowie. Strony nie ustaliły innych składników wynagrodzenia, czy tez innej ich wysokości, niż wskazana w umowie pisemnej. Umowa rozwiązała się z upływem czasu, na jaki została zawarta, a za czas jej trwania powód otrzymał zapłatę w całości, zgodnie z zawartą umową.

Dowód:

akta osobowe powoda( w załączeniu)

umowa o pracę k.5

świadectwo pracy k.6-8

zeznania pozwanego k. 169

dokumenty wymienione w piśmie k. 84 ( w załączeniu)

Wszyscy zatrudnieniu u pozwanego kierowcy rozliczaniu byli na podstawie tachografów analogowych i cyfrowych. Zasady wynagradzania i premiowania były jednakowe dla wszystkich zatrudnionych równolegle z powodem kierowców ( 15-20 osób). Wynagrodzenie składało się u wszystkich z podstawy, ryczałtu za nadgodziny i pracę w porze nocnej, premii 25 zł. brutto ( 17,40 netto) za każdy załadunek w K.. Warunki te wynikały z umowy, potwierdzała je lista płac, dodatkowa dla zleceń w K.. Oprócz tego po sprawdzeniu karty kierowcy rozliczano wypłaty –delegacje za wyjazdy służbowe w wysokości zależnej od noclegów i czasu poza miejscem zamieszkania( wyliczeń dokonywał program zgodnie z przepisami). Nie było z żadnym kierowcą, w tym także z powodem, umowy na 250 zł. za fracht. Takie pojęcie w ogóle w firmie nie funkcjonowało. Wynagrodzenia były wypłacane terminowo i w pełnym zakresie, nigdy nie było skarg od pracowników.

Dowód:

zeznania świadka A. Ż. e- protokół k.80

zeznania świadka T. N. (1) e- protokół k.80

zeznania świadka B. S. (1) k. 168

zeznania świadka A. P. (1) e- protokół k. 197

Powód był przyuczany do pracy przez syna pozwanego B. S. (2), który jest również pracownikiem strony pozwanej. W związku z tym powód i B. S. (2) jeździli na początku razem. Nie zdarzały się sytuacje, aby powód jeździł na karcie kierowcy B. S. (1) czy pozwanego.

Dowód: czas pracy B. S. k. 159-163

zeznania świadka B. S. (1) k. 168

Do pracy powoda były zastrzeżenia. Powód był słabym pracownikiem, nie mieścił się w czasie przeznaczonym na rozładunek w K., uszkadzał towar przy rozładunku. Nie zdarzało się to innym kierowcom.

Dowód:

zeznania świadka T. N. (1) e- protokół k.80

zeznania świadka B. S. (1) k. 168

W grudniu 2019r. powód zadzwonił do pracownicy pozwanego A. P. (1) informując ją, iż pozwany obiecał mu pieniądze, których nie dostał. Ta odesłała go do pozwanego albowiem nie było jej wiadomo, aby strony dokonały dodatkowych ustaleń w zakresie wynagrodzenia.

Dowód:

zeznania świadka A. P. (1) e- protokół k. 197

zeznania świadka A. Ż. e- protokół k.80

Dnia 25.02.2019r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 7.686 zł. wskazując jako tytuł odpowiednio: wynagrodzenie za pracę za miesiąc styczeń 2019r., wynagrodzenie za przewóz towarów, wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych.

Dowód: wezwanie z dowodem nadania k. 9-10

W odpowiedzi pozwany poinformował powoda, iż wynagrodzenie zostało mu wypłacone w całości, a poprawność wyliczenia tegoż wynagrodzenia i terminowość wypłaty potwierdziła kontrola Państwowej Inspekcji Pracy.

Dowód:

pismo z dnia 4.04.19r. k. 11

Ustaleń stanu faktycznego w niniejszej sprawie sąd dokonał przede wszystkim na dokumentach, a to aktach osobowych powoda, w tym pisemnej umowie łączącej strony, którą powód podpisał i co do której do ostatniego miesiąca pracy nie zgłaszał zastrzeżeń. Co do faktu, iż powód otrzymał całość wynagrodzenia sąd przyjął dowody dołączone do pisma strony pozwanej k.84., ponadto sąd dał wiarę zeznaniom całkiem niezależnego od stron świadka, byłego pracownika strony pozwanej, który pracował z powodem, a w zeznaniach jednoznacznie określił zasady wynagradzania u pozwanego oraz inne kwestie. Zeznania te korelowały z zeznaniami J. S., A. P. (1), dokumentacją pracowniczą. Potwierdził je także pozwany i jego syn, co zasługiwało na wiarę wobec zgodności z powołanym wyżej materiałem dowodowym. W zestawieniu z powyższym oraz doświadczeniem życiowym sąd nie dał wiary zeznaniom świadka B. M. ( zięcia powoda) w zakresie rzekomych odmiennych ustnych ustaleń stron ponad kwoty sformalizowane albowiem nie znalazły one potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym ( zarówno w postaci dokumentów jak i zeznań pozostałych świadków), częściowo też wiedza świadka pochodziła wyłącznie od powoda- to powód poinformował świadka jakoby miał nie otrzymać pełnego wynagrodzenia, że jeździł dzień i noc, że jeździł używając nie swojej karty kierowcy. Ponadto zeznania, iż świadek był w trakcie ustaleń czynionych przez strony budzi wątpliwość także z tego względu, że trudno przyjąć, że pozwany, właściciel dużej firmy przewozowej miał umawiać się ze stroną na niezgodne z prawem ukrycie części dochodów przy świadku będącym ponadto funkcjonariuszem Policji stojącym przecież na straży porządku prawnego. Co do zeznań żony powoda J. S. jej wiedza pochodziła wyłącznie od powoda, była świadkiem rozmowy powoda z A. P. (1) co nie stanowi- w świetle całego materiału dowodowego potwierdzenia pozaumownych ustaleń stron co do wynagrodzenia, a ewentualnie nieuzasadnione materiałem dowodowym przekonanie powoda, iż został niewłaściwie wynagrodzony.

Fakt, iż w firmie pozwanego wszystkie umówione warunki znajdowały się w pisemnej umowie i podlegały terminowej i pełnej wypłacie potwierdzili nie tylko świadkowie będący pracownikami pozwanego, w tym A. P., której przesłuchania domagał się powód, ale także były nie związany już z firmą pozwanego pracownik świadek T. N.. Z kolei słuchana w charakterze świadka A. P. nie potwierdziła twierdzeń powoda co do zaległości w wypłacie wynagrodzenia powoda. Brak wiedzy tego świadka o zaległościach względem powoda potwierdziła świadek A. Ż., która zeznała, iż koleżanka A. P. nie wiedziała, o co powodowi chodzi, gdy żądał zapłaty 250 zł. za fracht. Postępowanie dowodowe potwierdziło umówiona kwotę nie 250 a 25 zł. za rozładunki w firmie (...) .

Przy tak ustalonym stanie faktycznym sąd zważył :

Powództwo podlegało oddaleniu.

Zgodnie z pierwszym powołanym przez powoda przepisem art. 22 § 1 kp przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. W niniejszej sprawie niesporne było , iż do nawiązania stosunku pracy doszło, pracownik w rzeczywistości pracę wykonywał otrzymując za to wynagrodzenie- według powoda niepełne.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż powód nie tylko nie udowodnił dochodzonego roszczenia, ale przede wszystkim nie określił jednoznacznie tytułu, z jakiego miała mu być należna kwota 7.686 zł. Pierwsze określenie tytułu wskazuje, iż jest to zaległe wynagrodzenie za miesiąc grudzień. W uzasadnieniu pozwu powód powołuje się jedynie na zapisy formalnej umowy o pracę wskazując zawarte w treści tejże pisemnej umowy składniki wynagrodzenia. Nie powołuje się na żadne ustalenia pozaumowne wskazując ogólnie, iż pozwany nie wypłacił mu zaległego wynagrodzenia.

W dalszej części pozwu powód przedstawia sprzeczne z powyższym tytuły zobowiązania pozwanego, a to :wynagrodzenie za miesiąc styczeń, wynagrodzenie za przewóz towarów i pracę w godzinach nadliczbowych w październiku, listopadzie i grudniu. Brak jest przy tym wskazania sposobu wyliczenia, wykazania godzin nadliczbowych , czy wykonanych przewozów. Na rozprawie w dniu 27.06 .2019r. powód natomiast zmienia tytuł wskazując, iż należności, jakich nie otrzymał, to nie są te wynikające z pisemnej umowy o pracę a takie, które ustalił z pozwanym jedynie ustnie i dotyczyły 250 zł. za każdy fracht, przy czy nie został on przez powoda ani jego pełnomocnika jednoznacznie zdefiniowany ( szczególnie w odniesieniu

do użytego w treści umowy o pracę słowa :trasa), nie wskazano również, ile takich frachtów powód miał w poszczególnych miesiącach. Ostatecznie powód wskazał, iż wynagrodzenie należne jest mu za pracę w porze nocnej i za przejazdy, o których mowa w pisemnej umowie, ale według stawki nie 25 a 250 zł. za trasę. Nie sprecyzował przy tym, kiedy i w jakim wymiarze pracę w porze nocnej miał świadczyć.

Taka ewolucja stanowiska, tytułu roszczenia przy udziale od początku zawodowego pełnomocnika po stronie powoda , budzi wątpliwość, czy rzeczywiście po stronie pozwanego powstało zadłużenie na rzecz powoda skoro przez całe postępowanie nie był on zdecydowany za co pozwany jest mu winien pieniądze.

Po wtóre powód nie udowodnił powyższego faktu, tj. nieformalnych ustaleń stron ponad składniki wynagrodzenia wskazane na piśmie. Skoro zatem pozwany zapłacił w pełni należności wynikające pisemnej umowy- które sąd uznał jako wyłącznie łączące strony, uznając, iż pracodawca wypełnił przesłanki art. 29 § 1 kp, zgodnie z którym umowa o pracę, którą zawiera się na piśmie ( § 2) określa strony umowy, rodzaj umowy, datę jej zawarcia oraz warunki pracy i płacy, w szczególności:

1) rodzaj pracy;

2) miejsce wykonywania pracy;

3) wynagrodzenie za pracę odpowiadające rodzajowi pracy, ze wskazaniem składników wynagrodzenia;

4) wymiar czasu pracy;

5) termin rozpoczęcia pracy.

Należy przy tym wskazać, iż materiał dowodowy nie potwierdził, iż pozwany uchybił powołanym przez powoda przepisom art. 85 kp oraz 94 pkt 5 kp.

Mając powyższe na względzie powództwo oddalono. O kosztach procesu w zakresie kosztów zastępstwa prawnego orzeczono na podstawie § 2 pkt 3 w zw. z § 9 ust1 pkt 2 § 10 ust1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( 1800 zł. x75%= 1350 zł. za I instancję, 50% x 1350 zł. za II instancję) . Pozostałą kwotę z pkt II wyroku stanowi kwota wydatkowana przez pozwanego na koszty sądowe.