Portal Orzeczeń Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Świdnicy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 sierpnia 2023r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska

Protokolant: Alicja Gibas

po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2023r. w Świdnicy

sprawy z powództwa A. B.

przeciwko (...) Sp. z o.o. w D.

o odszkodowanie

zasądza od strony pozwanej (...) Sp. z o.o. w D. na rzecz powoda A. B. kwotę 12.225,00 zł tytułem odszkodowania za nieprawidłowe rozwiązanie umowy o pracę;

wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4.075,00 zł;

zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 180,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty;

nakazuje stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa Sąd Rejonowy w (...) kwotę 750,00 zł tytułem opłaty od pozwu, od której powód był ustawowo zwolniony.

UZASADNIENIE

Powód A. B. wniósł o przywrócenie do pracy u strony pozwanej (...) Sp. z o.o. w D. i zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu podniósł, że pracował u strony pozwanej i umowa o pracę została rozwiązana; jako przyczynę wskazano nieobecność w pracy bez usprawiedliwienia w dniu 16 sierpnia 2022r i nadal; powód podniósł, że w tych dniach nie mógł stawić się w pracy, gdyż był niezdolny do pracy z powodu choroby. W toku postępowania wniósł o zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za nieprawidłowe rozwiązanie stosunku pracy w kwocie 12.225 zł zamiast przywrócenia do pracy.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) Sp. z o.o. w D. uznała powództwo wskazując w uzasadnieniu, że powód przebywał na zwolnieniu lekarskim od kwietnia 2022 roku, ostatnie zwolnienie zostało udzielone do 14 sierpnia 2022 roku, pozwana nie uzyskała od powoda żadnych informacji mogących świadczyć o tym, że zwolnienie zostało przedłużone; informacja taka nie znajdowała się także w systemie informatycznym ZUS; pismo o rozwiązaniu umowy zostało wysłane do powoda dopiero 1 września 2022 roku, zaś zwolnienie lekarskie dotyczące nieobecności od 15 sierpnia 2022 roku pojawiło się w systemie ZUS dopiero 14 września 2022 roku; niezwłocznie po otrzymaniu tej informacji strona pozwana wysłała do powoda pismo o „anulowaniu” oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę, powód wskazał, że nie przyjmuje tego do wiadomości i tą kwestią będzie się zajmował sąd. Po modyfikacji żądania strona pozwana potrzymała gotowość przywrócenia powoda do pracy i wniosła o oddalenie zmodyfikowanego żądania.

W toku postępowania Sąd ustalił

następujący stan faktyczny:

Powód był zatrudniony u pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony od 1 maja 2018 roku.

Pismem z dnia 18 sierpnia 2022 roku strona pozwana rozwiązała umowę o pracę bez wypowiedzenia wskazując jako podstawę ciężkie naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych polegające na tym, że bez usprawiedliwienia nie stawił się do pracy w dniach od 16 sierpnia 2022 r do nadal. Powód otrzymał pismo w dniu 5 września 2022 roku.

Dowód: akta osobowe (załącznik)

Powód był niezdolny do pracy od 8 kwietnia 2022 roku. W trakcie trwania niezdolności do pracy miały miejsce (na zlecenie pracodawcy) liczne kontrole czy powód prawidłowo wykorzystuje zwolnienie lekarskie. Kolejne zwolnienie od 15 sierpnia 2022 roku zostało nieprawidłowo zgłoszone przez lekarza do systemu. Powód dowiedział się o tym dopiero po otrzymaniu pisma rozwiązującego umowę o pracę, skontaktował się z lekarzem i zwolnienie zostało wystawione prawidłowo.

Strona pozwana pismem z dnia 16 września 2022 roku poinformowała powoda że w dniu 15 września 2022 roku wpłynęło zwolnienie lekarskie od 15 sierpnia do 10 września 2022 roku i że w związku z tym rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia zostało anulowane. Powód odpowiedział, że nie wyraża zgody na anulowanie oświadczenia.

Dowód: druk (...) k. 21, 22

Pismo z 16 IX 2022 k. 35

Odpowiedź powoda k. 36

Zeznania świadka P. B. k. 73, płyta CD k. 74

powoda k. 72-73, płyta CD k. 74

Powód początkowo był zadowolony z miejsca pracy. Później zaczęły się problemy i konflikty, które spowodowały, że powód był zestresowany, nie spał w nocy. W trakcie zwolnienia lekarskiego powód był wielokrotnie kontrolowany czy prawidłowo wykorzystuje zwolnienie lekarskie. Obecnie powód ma nowa pracę, jest spokojniejszy nie stresuje się i jest zadowolony z pracy.

Dowód: zeznania świadka P. B. k. 73, płyta CD k. 74

powoda k. 72-73, płyta CD k. 74

Wynagrodzenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 4.075 zł brutto.

Dowód: zaświadczenie k. 34

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył:

Powództwo jest zasadne.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w oparciu o zeznania świadka P. B. i powoda, jak również dokumenty zgromadzone w aktach sprawy.

Strony łączyła umowa o pracę. Powód zatrudniony był u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony; pismem z dnia 18 sierpnia 2022 roku rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.

Zgodnie z treścią art. 56 § 1 zd. pierwsze kp pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Rozstrzygając zasadność dochodzonego roszczenia, należało zatem ustalić, czy pozwana dokonując rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia na zasadzie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. uczyniła to w sposób prawidłowy, a więc spełniało ono wymogi formalne (np. formy pisemnej, podania przyczyny wypowiedzenia), a podana przyczyna rozwiązania umowy była rzeczywista i prawdziwa oraz czy uzasadniała rozwiązanie umowy w tym trybie.

W myśl z art. 52 § 1 pkt 1 k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Cytowany przepis nie zawiera katalogu określającego, choćby przykładowo, na czym polega ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych przez pracownika. Z jego treści oraz z wieloletniego doświadczenia orzeczniczego wynika jednak, że nie każde naruszenie przez pracownika obowiązków może stanowić podstawę rozwiązania z nim umowy w tym trybie – musi to być naruszenie podstawowego obowiązku, zaś powaga tego naruszenia rozumiana musi być jako znaczny stopień winy pracownika. Rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 k.p., jako nadzwyczajny sposób rozwiązania stosunku pracy, powinno być stosowane przez pracodawcę wyjątkowo i z ostrożnością. Musi być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które w zakresie winy pracownika polegają na jego złej woli lub rażącym niedbalstwie (por. wyrok SN z 2 czerwca 1997 r., I PKN 193/97, OSNAPiUS 1998/9/269).

Z powyższego wynika, że nie każde naruszenie przez pracownika obowiązków może stanowić podstawę rozwiązania umowy w tym trybie art. 52 § 1 ust. 1 k.p. Musi to być naruszenie podstawowych obowiązków, spowodowane przez pracownika świadomie, w sposób przez niego zawiniony oraz stwarzać zagrożenie dla interesów pracodawcy. Jak z tego widać, przy ocenie ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych należy brać pod uwagę zarówno stopień natężenia złej woli pracownika, jak i rozmiar szkody, jaką może pociągać za sobą naruszanie obowiązków pracowniczych. Natomiast ocena, czy dane naruszenie obowiązku jest ciężkie, zależy od okoliczności każdego indywidualnego przypadku. Ponadto rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy (art. 52 § 2 kp).

W piśmie rozwiązującym umowę o pracę bez wypowiedzenia jako przyczynę wskazano ciężkie naruszenie przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych polegające na tym, że bez usprawiedliwienia nie stawił się do pracy w dniach od 16 sierpnia 2022 roku do nadal. Tym samym na stronie pozwanej spoczywał obowiązek wykazania zasadności i prawdziwości przyczyn wskazanych w piśmie.

Z zeznań powoda wynika, że przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim i otrzymał kontynuacje tego zwolnienia także od 15 sierpnia 2022 roku, jednak po otrzymaniu pisma rozwiązującego umowę o pracę powód dowiedział się, że zwolnienie nie zostało prawidłowo wprowadzone przez lekarza do systemu, powód skontaktował się z lekarzem i zwolnienie zostało prawidłowo wprowadzone do sytemu. Wskazać należy, że strona pozwana nie kwestionowała tych okoliczności i uznała powództwo w zakresie przywrócenia powoda do pracy. Tym samym strona pozwana przyznała, że umowa została rozwiązana z naruszeniem przepisów kodeksu pracy. Okoliczność ta nie ulegała zmianie po modyfikacji powództwa. Jeżeli rozwiązanie umowy o pracę narusza przepisy to nie jest to zależne od żądania powoda. Zgodnie z art. 56 kp powód może wybrać czy wnosi o przywrócenie do pracy czy o odszkodowanie i zmiana żądania w toku postępowania nie może powodować innej interpretacji okoliczności związanych z rozwiązaniem umowy. Skoro w odpowiedzi na pozew i w późniejszych pismach strona pozwana uznała powództwo w zakresie przywrócenia do pracy - przyznając tym samym, że rozwiązanie umowy jest wadliwe - to nie można twierdzić, że żądanie zasądzenia odszkodowania jest bezpodstawne.

Wprawdzie strona pozwana po otrzymaniu zwolnienia lekarskiego powoda za sporny okres złożyła powodowi oświadczenie o odwołaniu pisma rozwiązującego umowę o pracę, jednak powód nie wyraził zgody na odwołanie tego oświadczenia. Zgodnie z art. 61 kc w zw. z art. 300 kp oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią; zaś odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Tym samym odwołanie oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę nie było skuteczne, gdyż powód otrzymał to pismo już po otrzymaniu pisma rozwiązującego umowę o pracę. W świetle zeznań powoda i świadka P. B. odnośnie samopoczucia powoda i sposobu traktowania powoda przez pracodawcę, nie można uznać aby powód, które nie chciał powrotu do pracy (a z tym wwiązałaby się zgoda na odwołanie oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy) nadużył zasad współżycia społecznego.

Powód przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, o czym pracodawca miał wiedzę. Skoro kolejne zwolnienie nie zostało wprowadzone do systemu przez lekarza, to nie można po stronie powoda dopatrywać się winy czy choćby złej woli lub rażącego niedbalstwa.

Z powyższej analizy materiału dowodowego wynika, że pracodawca rozwiązał umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w trybie art. 52 § 1 Kp, co skutkowało zasądzeniem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę zgodnie z żądaniem powoda. Ustalając wysokość odszkodowania, Sąd miał na względzie dyspozycje art. 58 kp , zgodnie z którym odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Mając na uwadze staż pracy powoda i wysokość wynagrodzenia która była bezsporna, należało zasądzić na rzecz powoda kwotę 12.225 zł tytułem odszkodowania za nieprawidłowe rozwiązanie stosunku pracy.

Na podstawie art. 477 ² kpc nadano wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda tj. co do kwoty 4.075 zł.

Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art. 98 kpc oraz § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2016r, poz. 1668 z póź. zm.) mając na względnie wynik procesu i wynagrodzenie pełnomocnika. Wskazać należy, że powód żądał odszkodowania, lecz zgodnie z utrwalonym orzecznictwem brak jest podstaw do różnicowania wynagrodzenia pełnomocnika w sprawach dotyczących nieprawidłowego rozwiązania umowy o pracę od tego czy powód żąda odszkodowania czy przywrócenia do pracy. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego (7 sędziów - zasada prawna) z dnia 24 lutego 2011 r. (I PZP 6/10, cyt. za LEX 707475) „Podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p., stanowi stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)”. Pomimo zmiany przepisów określających stawki wynagrodzenia pełnomocników zasada ta oraz argumenty podane w jej uzasadnieniu nie straciły na aktualności. Tym samym zwrot kosztów określić należało na kwotę 180 zł.

O obowiązku zwrotu kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 113 ust. 1 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych mając na względzie wynik procesu, nakazując stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w (...) kwotę 750 złotych tytułem opłaty od pozwu, od której powód był ustawowo zwolniony.