Portal Orzeczeń Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Świdnicy

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 września 2023r.

Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska

Protokolant: Alicja Gibas

po rozpoznaniu w dniu 7 września 2023r. w Świdnicy

sprawy z powództwa A. D. (1)

przeciwko A. C.

o wynagrodzenie

powództwo oddala;

nie obciąża powoda kosztami procesu;

przyznaje ze Skarbu Państwa Sąd Rejonowy (...)na rzecz adwokat M. M. kwotę 3.321,00 zł (2.700 zł + 23% VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu.

UZASADNIENIE

punktu I wyroku

Powód A. D. (2) po ostatecznym sprecyzowaniu żądania wniósł o zasądzenie od pozwanego A. C. kwoty 31.380,47 zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za pracę za okres od października 2019 roku do października 2020 roku. W uzasadnieniu powód wskazał, iż pracodawca nie wypłacił mu wynagrodzenia za cały przepracowany okres 13 miesięcy, do czego jako pracodawca był zobowiązany.

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu wg norm przypisanych. W uzasadnieniu pozwany podniósł, że nie jest prawdą, że przez ponad rok powód pracował bez wynagrodzenia, przeciwko powodowi toczą się liczne postępowania komornicze, więc niemożliwym jest, aby powód kredytował pozwanego przez ten okres; pracodawca wypłacał powodowi tak jak i innym pracownikom wynagrodzenie raz w tygodniu i nie wymagał potwierdzenia.

W toku postępowania Sąd ustalił

następujący stan faktyczny :

Powód był zatrudniony u pozwanego od dnia 21 października 2019 roku na stanowisku ślusarz-spawacz na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony.

W październiku 2019 roku wynagrodzenie powoda wynosiło 880,24 zł brutto, za okres od listopada do grudnia 2019 roku - 2.250 zł brutto, od stycznia do października 2020 roku – 2.600 zł brutto miesięcznie.

Dowód: akta osobowa (k. 47-62)

listy płac k. 34- 46

Pozwany wypłacał wynagrodzenie pracownikom (w tym powodowi) co tydzień gotówką. Każdy z pracowników indywidualnie wchodził do biura i otrzymywał wynagrodzenie. Pracownicy nie kwitowali odbioru wynagrodzenia.

Dowód: zeznania świadków Ł. P. k. 113-114 płyta CD k. 116 k. 129, płyta CD k. 134

R. N. k. 114 płyta CD k. 116, k. 129-130, płyta CD k. 134

M. C. k. 114-115 płyta CD k. 116 (częściowo)

E. M. k. 143-144 płyta CD k.146

Powoda k. 130-131, 132 płyta CD k. 134 (częściowo)

Pozwanego k. 131-132, płyta CD k. 134

Przeciwko powodowi toczą się postępowania egzekucyjne. Jedno z nich prowadzone jest przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym(...). J. P.. Na poczet zadłużenia w sprawie (...) pozwany wpłacił łącznie 4421,28 zł, a do sprawy (...)

Dowód: potwierdzenia przelewów k. 25, 26

Pismo komornika k. 139-140

W tak ustalonym stanie faktycznym

Sąd zważył:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd dał wiarę powyższym dowodom w takim zakresie w jakim każdy z nich stanowił podstawę dokonania ustaleń faktycznych w sprawie.

Strony łączyła umowa o pracę. Zgodnie z treścią art. 22 kp przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Tym samym wypłacanie wynagrodzenia jest jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy. Stosownie do treści art. 94 pkt 5 k.p. pracodawca jest obowiązany w szczególności terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie. Wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie (art. 85 §1 k.p.)

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pozwany wypłacał pracownikom wynagrodzenie raz w tygodniu, najczęściej w piątki i pracownicy nie kwitowali odbioru gotówki; w taki sam sposób było wypłacane wynagrodzenie powodowi.

Świadek Ł. P. zeznał, że pozwany płacił tygodniówki regularnie co piątek, czasami w poniedziałek; każdy z pracowników indywidualnie wchodził do biura i się rozliczał, powód także wchodził do tego biura co tydzień. Świadek R. N. także potwierdził taki sposób wypłaty wynagrodzenia, natomiast nie widział czy powód odbierał wynagrodzenie. Świadkowie zeznali także, że powód nie skarżył im się, że nie otrzymał wynagrodzenia. Wypłatę wynagrodzenia pracownikom w gotówce przez pozwanego potwierdziła także świadek M. C. – córka pozwanego. Zeznała ona, że było to raz w miesiącu w piątki. Wskazać należy, że twierdzenia świadka co do częstotliwości wypłaty nie mają wpływu na wiarygodność tych zeznań – świadek bywała w firmie pozwanego nieregularnie, pracuje w lokalu obok a nie u pozwanego, natomiast widziała fakt przekazywania gotówki pracownikom. Natomiast z zeznań świadka E. M., która od wielu lat prowadzi księgowość pozwanego wynika, że świadek sporządza listy płac i przekazuje pozwanemu, nie kontroluje ani nie dokonuje wypłat; pozwany oświadczył, że wypłaca wynagrodzenie gotówką; ze świadkiem pozwany także rozlicza się gotówką i nie żądał potwierdzenia.

Powód zeznał, że znał się z pozwanym wcześniej, bo prowadzali współpracę, potem pozwany zaproponował powodowi pracę bez wynagrodzenia, bo ma problemy finansowe i zapłaci jak będzie mógł, powód się zgodził, bo też kiedyś miał działalność i wie jak to jest, to będzie korzyść także dla powoda bo będzie miał pracę; po roku pozwany rozwiązał umowę i powód zażądał wypłaty wynagrodzenia; pozwany obiecał że zapłaci; na tych rozmowach raz w miesiącu powód nie odbierał wynagrodzenia tylko mówili o tym ile będzie za dany miesiąc i że pozwany zapłaci jak będzie mógł; przez ten okres powód utrzymywał się z oszczędności miał w domu ok. 40-50 tys. zł z działalności gospodarczej, nie sprawdzał stanu oszczędności, nie otrzymał żadnego wynagrodzenia, możliwe że inni odbierali tygodniówki.

Natomiast pozwany zeznał, że kiedy zatrudniał powoda, powód nie przyznał się do zadłużenia; pozwany wypłacał wynagrodzenie pracownikom w formie tygodniówek; nie było ustaleń, że nie będzie wypłacał powodowi wynagrodzenia; pracownicy co tydzień indywidualnie przychodzili do biura, nie żądał podpisów, bo pracuje fizycznie razem z pracownikami i minimalizuje pracę papierkową; pracownicy sugerowali tygodniówki, bo to dla nich wygodniejsze.

Analiza powyższego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że pozwany prowadząc działalność gospodarczą zaniechał odbierania pokwitowania na listach płac wypłaty gotówki. Jednak naruszenie to nie prowadzi automatycznie do ustalenia, że wynagrodzenie żądane przez powoda nie zostało wypłacone. Pozostały materiał dowody przemawia za uznaniem, że powód – jak i inni pracownicy - co tydzień odbierał tygodniówkę. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że powód – jako jedyny z pracowników - nie otrzymywał wynagrodzenia, bo pozwany nie miał na to środków. Wszyscy pracownicy wchodzili do biura i otrzymywali wynagrodzenie, zaś tylko powód miał tam wchodzić jedyne w celu potwierdzenia, że tego wynagrodzenia nadal nie chce. Z doświadczenia życiowego wynika, że obca osoba nie będzie wykonywać pracy przez ponad rok bez wynagrodzenia, tak więc nie są wiarygodne twierdzenia powoda, że umówił się z pozwanym, że będzie pracował bez otrzymywania wynagrodzenia, zaś pozwany zapłaci kiedy będzie miał na to środki. Tym bardziej, że jak wynika z zeznań powoda był z pozwanym na (...) co wskazuje, że relacje stron nie były bliskie, przyjacielskie, co ewentualnie uzasadniałoby chęć pomocy. Tym samym nie jest wiarygodne twierdzenie powoda, jakoby kredytował działalność pozwanego przez okres ponad roku.

Powód nie kwestionował, że były przeciwko niemu prowadzone egzekucje komornicze (wskazał, że płacił na tyle na ile pozwalała mu sytuacja). Tym samym nie zasługują na wiarę twierdzenia powoda, że miał oszczędności w kwocie 40-50 tys. zł pozwalające żyć przez ponad rok bez wynagrodzenia. Nasuwa się pytanie dlaczego – skoro powód miał takie oszczędności - nie zapłacił zadłużenia, tylko pozwolił na wzrost odsetek i kosztów egzekucji oraz narażał się na zarzut ukrycia przed komornikami posiadanych środków pieniężnych. Okoliczności te nakazują uznać, że powód nie miał tych oszczędności.

Sąd pominął dowód z zeznań świadka J. P., informacji od komornika przy Sądzie Rejonowym (...) M. M. P., przy Sądzie Rejonowym (...) A. S. oraz Krajowej Izby Rozliczeniowej, gdyż wysokość zadłużenia powoda nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (235 2 pkt 2 kpc).

Mając powyższe na uwadze należało uznać, że twierdzenia powoda, że nie otrzymał wynagrodzenia za cały okres zatrudnienia nie polegają na prawdzie, co skutkowało oddaleniem powództwa.